Yıllardır hayatta ve güvende tutmaya çalıştıkları onlarca “yasaklı ırk” çocuk için şahane bir 2026 takvimi hazırlatmış @coffysworldd ve @fusunyagci Onların takvimleri sadece bir “masa süsü” değil; bir direniş simgesi, bir başkaldırı, bir umut, bir ses… Her sayfasında “biz de sevgiye layığız” diyen çocuklar, bir gülümseme, bir umut, bir aşk var. Satın alınacak her takvim, bir canın hayatına nefes olacak.
Onlar her gün yeni bir canın yardım çığlığını duyuyor, ama artık maddi olarak yetişemiyorlar. Mama depoları boşalıyor, klinik borçları büyüyor, pansiyon ödemeleri artık nefes aldırmıyor. Kurtardıkları180 çocuk ve yeni gelecek olanları yaşatabilmek için çok desteğe ihtiyaçları var.
Adına “yasaklı” denilen, hep yanlış tanıtılan, sevgiye en çok muhtaç olan bu çocukların sesini duyun. @coffysworldd ve @fusunyagci onlardan bahsederlerken ” yasak aşklarımız” diyorlar. Sizler de bu çocukların harika fotolarıyla dolu 2026 takvimlerinden alın ve onlara destek verin lütfen.
Uzun seneler önce “Help! – Not Just a Beatles Song” (İmdat, sadece bir Beatles şarkısı değildir) başlıklı yazıyı okuduğumda, zorluklarla geçen 2005 ve 2006 yıllarını hatırlamıştım. Zaman zaman hepimiz sıkıntılı ve zor dönemler yaşarız. Dertlerimizi paylaşmak istemediğimiz, başımıza gelenlerin herkes tarafından bilinmesinden hoşlanmadığımız, bizlere acınmasını istemediğimiz zamanlar. Ne kadar yanlış bir düşünce. Eğer dostlarımız varsa, sıkıntılı zamanlarımızda bizim için hissedecekleri en son şey acımak olacaktır. Sessizce çığlık attığınız zamanlarda kimsenin sizi duymasını ve anlamasını beklemeyin. Atasözlerimizin bazıları böyle durumlara çok uygundur, “Derdini söylemeyen derman bulamaz”. Yaşadığınız sorun her neyse. içinden çıkamayacağınız kadar sizi daraltmadan birileriyle paylaşmayı deneyin. Belki derdinizin tam çözümü bulunmaz; ama dostlarınız ve sevdikleriniz kendinizi iyi hissetmeniz için ellerinden geleni yapacaktır. Tabii yapılacak yardımların ve desteklerin, incelikle ve karşı tarafı incitmeyecek biçimde olması da önemli. Maddi anlamda dibe vurduğum zamanlarda, dostlarım normalden daha sık ziyaretime gelir olmuşlardı. Bana özlediklerini söylerken, elleri kolları dolu geliyorlar, farenin düşse başını yarabileceği boşluktaki buzdolabımı tıka basa doldurup gidiyorlardı. “Çaya geldik, balkon sefasına geldik, alışveriş yaparken gözüme ilişti sen çok seversin dayanamadım aldım” gibi bahanelerle beni kırmamaya çalışarak destek verdiler. Hepsine minnettarım, hep güzel günler görsünler. 2025 in sonuna yaklaştığımız bu günlerde, son iki senedir yerel ve küresel krizleri fırsat bilen şirketlerde pek çok kişi işsiz kaldı. Arkadaşlarınızı ve dostlarınızı arayın, hatırlarını sorun, seslerinden anlayamazsanız görmeye gidin, sessizce haykırdığı yardım çağrısına belki biraz da olsa destek verebilirsiniz. Hepimizin kemerleri iyice sıktığı zamanlardayız. Hatta rahmetli annemin “ne kemeri kızım, sıka sıka kemer mi kaldı” dediği durumdayız. Geleneklerimiz ve kadim inanışlar, bizlere olanlarımızı olmayanlarla paylaşmamızı söylüyor. Haydi çekinmeyin, arayın dostlarınızı; bolluk aslında yüreğimizde, gülüşümüzde ve hissettiklerimizde. Muhabbetle…
https://wordsforhirellc.com/help-not-just-a-beatles-song/ (Yukarıda söz ettiğim blog yazısı)
Yazıda kullandığım görsel ruhunuza iyi gelsin, Temmuz 2025 Finike sahilinden.
Sevgili Burak Dönertaş’la, bir e-tohum toplantısında tanıştım. Sakin bir sesle, bana kafasındaki projeyi anlatmaya çalışıyordu. Çalışıyordu diyorum çünkü; hiperaktivitesi tavan yapmış anlarımda, dikkat eksikliğim de devreye girer el ele verip dansa başlarlar. Algılarım kapanır, dikkatimi toplayamam, karşımdakini dinlemek dünyanın en zor işine dönüşür. Sözel anlatımla başa çıkamayacağını anlayan bu keskin zekalı genç adam, hemen laptopunu açıp bana görsel bilgi vermeye başladı. İşte o zaman keyifle izlemeye ve dinlemeye başladım. Bu fikirlerini yeniden konuşmaya karar verip kenara koyduk. Aradan geçen zamanda bir çok proje ve konuda fikir alışverişinde bulunduk. Zıvanadan çıkıp delirdiğim zamanlarda “abla sakin ol değmez” diyen sakin bir dost daha kazanmıştım. Güzel eşi Meryem’le bana moral oldular hep. Bu süre içinde laf arasında sürekli “abla sen neden blog yazmıyorsun” diyor ben de “blogcuda yazıyorum arada” deyip geçiştiriyordum. Bir akşam yine çevrimiçi fikir alışverişi sırasında bana bir link yolladı, linke tıkladığımda bir an nefesim kesildi. Karşımda, başlığında mavi zemin içinde “Muge Cerman” yazan bir sayfa vardı. Daha da şaşırtıcı olanı, eski yazılarım da buraya eklenmişti. O gün yeniden projesini konuştuk, neden hemen başlamadığını sordum, bir kaç kişiyle görüştüğünü onlara çalışmalar yaptığını söyledi. Kısa bir süre sonra; tanıdık, eş dost derken bir çok isimle profesyonel anlamda çalışmaya başladı. Müşterileri arasında şirket yöneticilerinden, profesörlere, blog yazarlarından, ünlü isimlere kadar birçok kişi olmuştu. Her biri ile tek tek konuşup, isteklerini öğrenip, kişiye özel tasarımlar hazırlamak, yayına hazırlamak oldukça zor iş bence. Sevgili Metin Kahraman‘ın (a.k.a MK) dediği gibi “BlogDestek, hep destek tam destek” yedi gün, 24 saat hizmette olmak her babayiğidin harcı değil. Bugünlerde; onlarca renk, fikir ve önerinin birçok blog sayfasında ve web sitesinde can bulmasını izliyorum gururla ve keyifle. Arada imdat mesajı yollayan herkese de çevrimiçi destek vermeye çalışıyor Burak Dönertaş. Benim blogum ise uzun süre mavi zemin içinde Muge Cerman yazar şekilde kaldı, uğuru bozulmasın diye 🙂 Sonunda yine bir sürpriz linkle tam kafamdaki sayfaya sahip oldum, teşekkürler Burak Dönertaş, sen hem çok iyi bir dost, hem çok yaratıcı bir sanatkarsın. Emeğine, yüreğine sağlık “BlogDestek“, yolun ve bahtın açık olsun.
